Powojenną odbudowę prowadził proboszcz Bronisław Tałandzewicz. Na początku lat 50. XX wieku wnętrze ozdobiła malowidłami warszawska artystka Ewa Przeorska, odnowiono także chór i organy. 23 maja 1955 roku kościół został rekonsekrowany przez biskupa pomocniczego Aleksandra Mościckiego. W następnych dziesięcioleciach kontynuowano remonty: w 1971 roku wymieniono dach, rok później wykonano izolację przeciwwilgociową i odnowiono tynki, a pod koniec lat 70. wymieniono część wyposażenia.
W latach 1990–1995 przeprowadzono konserwację zabytkowych ołtarzy i ambony. W 1996 roku, za probostwa Zygmunta Żukowskiego, powrócono do koncepcji rozbudowy świątyni zapoczątkowanej przed II wojną światową. W latach 1996–2000 kościół został powiększony przez dobudowanie dwóch naw bocznych, kruchty oraz rozbudowanie zakrystii. Zasadnicze prace przy nowych nawach zakończono w 1999 roku, a całość inwestycji w następnym roku.