Dzików stał się główną siedzibą Tarnowskich w 1834 roku, po powstaniu listopadowym.
Po 1834 roku barokowy pałac na polecenie Jana Feliksa Tarnowskiego został przebudowany na rezydencję – muzeum w stylu neogotyku, według projektu architekta Franciszka Marii Lanciego i stał się główną siedzibą rodu.
Tarnowscy zgromadzili w zamku wielkie zbiory dzieł sztuki, bibliotekę i archiwum przeniesione z Horochowa. Od 1834 roku w zamku przechowywano słynną kolekcję Tarnowskich, na którą składały się zbiory malarstwa europejskiego XVI-XVIII wieku, biblioteka (z rękopisem Pana Tadeusza autorstwa Adama Mickiewicza), oraz Balladyny Juliusza Słowackiego i archiwum rodowe, a także liczne pamiątki narodowe. Obecnie pierwszy z rękopisów jest w Ossolineum we Wrocławiu, a drugi – w Bibliotece Narodowej w Warszawie.
Wokół zamku założono w XIX wieku rozległy park krajobrazowy.
20-lecie międzywojenne. Pożar zamku W 1920 zamek był centralnym punktem formowania oddziału ochotniczego na wojnę polsko-bolszewicką (ochotnicy dzikowscy)Tadeusz Zych, Ochotnicy dzikowscy roku 1920, w: Biuletyn IPN, nr 7-8/2020, s. 54–60, ISSN 1641-9561..
W 1927 roku w zamku odbył się zjazd dzikowski, na którym doszło do spotkania pomiędzy galicyjskimi konserwatystami a przedstawicielami Sanacji.