został przydzielony do polskiego 300 dywizjonu bombowego „Ziemi Mazowieckiej”.

Bombowce 300 dywizjonu bombowego atakowały fabryki broni i amunicji, mosty na Renie, stalownie i huty, zapory wodne, ważne węzły kolejowe, składnice, rafinerie, porty morskie i rzeczne, bazy Krigsnaribe U-bootów w Lorient, Saint Na-zaire, Boulogne. Od maja 1942 roku Dywizjon Bombowy nr 300 oprócz zasadniczych zadań skoncentrowanych na niszczeniu ośrodków przemysłu wojennego III Rzeszy, minował również wejścia do portów wojennych nieprzyjaciela. Niemiecka artyleria nie pozostawała dłużna - postrzelone bombowce, na resztkach paliwa, rozproszone, wracały do Anglii i lądowały na pierwszych napotkanych lotniskach. Mechanicy liczyli później otwory po pociskach w kadłubach i skrzydłach.

Sierż. pilot Jan Cholewa był najmniejszym pilotem w lotnictwie bombowym RAF-u, jednak już po kilku wyprawach bombowych dał się poznać jako odważny i znakomicie wyszkolony lotnik. To wówczas nadano mu przydomek „Mały Janek”. Latał prawdopodobnie więcej niż inni piloci, po sześciu miesiącach załoga Cholewy była już znana w całej bazie. W tym czasie zaliczyli kilkanaście wypraw bombowych do zagłębia Ruhry. Załodze Janka wciąż się udawało, inni lotnicy ginęli, jednak oni za każdym razem powracali do bazy.