24 marca 1981 r. został ponownie aresztowany, a 24 lipca 1981 r. skazany na 10 lat łagrów za szerzenie „antyradzieckiej propagandy”. Wyrok odbywał w obozie ВС-389/36-1 (сел. Кучино), gdzie przebywali także inni członkowie UGH, wraz z którymi uczestniczył w akcjach protestacyjnych na terenie obozu. 8 grudnia 1987 r. przeniesiony do łagru ВС-389/35 (ст. Всехсвятська) w obwodzie permskim. 12 sierpnia 1988 przeniesiony do Permu, a następnie do Lwowa.

Ułaskawiony 5 września 1988 na mocy uchwały Rady Najwyższej ZSRR. Wypuszczony dopiero 9 września 1988 po ogłoszeniu głodówki.

8 kwietnia 1990 stanął na czele założonego przez siebie półlegalnego (zarejestrowane w 1993 r.) stronnictwa politycznego Wszechukraińskie Zjednoczenie Polityczne „” („Державна Самостійність України”), którego organem prasowym była „Нескорена нація”, redagowana przez Kandybę.

Od 4 listopada 1992 członek Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), dokooptowany do komitetu przygotowującego legalizację i odrodzenie OUN na Ukrainie. Kandyba związał się ze środowiskiem byłych krajowych działaczy OUN, odnoszących się z niechęcią do podejmowanych zarówno przez OUN-M (melnykowców), jak i OUN-B (banderowców) działań zmierzających do odrodzenia OUN.