Aleksander Ledóchowski z podziwem pisał, iż u Kutza „powstanie jest bardziej sprawą biologiczną niż światopoglądową [...], której nie można usunąć z krwi, która przechodzi z ojca na syna, która zawsze daje o sobie znać”. Jan Kłossowicz w recenzji dla „Współczesności” postawił operatora Wiesława Zdorta w jednym rzędzie obok pejzażystów Rafała Malczewskiego oraz Bronisława Wojciecha Linkego. W recenzjach pojawiały się również porównania filmu Kutza do Matki (1926) Wsiewołoda Pudowkina oraz Ziemi (1930) Ołeksandra Dowżenki, w których plebejskie doświadczenia nabierały podobnie uniwersalnego charakteru.
Pojawiały się również głosy dezaprobaty. W recenzji dla „Miesięcznika Literackiego” z 1970 roku Krzysztof Teodor Toeplitz zarzucił filmowi przedstawienie powstań śląskich jako zrywu propolskiego, choć zdaniem Toeplitza były one przede wszystkim ruchem separatystycznym:
Dla reżysera tego filmu powstania śląskie to tylko i jedynie odruch tęsknoty za Polską i polskością. W rzeczywistości wyglądało to inaczej.