Charles Wilkes (ur. 3 kwietnia 1798 w Nowym Jorku, zm. 8 lutego 1877 tamże) – amerykański podróżnik i odkrywca, oficer US Navy działający na obszarze Pacyfiku, obu Ameryk i w Antarktyce.
Początki Był synem znanego biznesmena. Dobrze wykształcony w zakresie matematyki i nawigacji, w wieku 17 lat wyruszył na morze, by w trzy lata później zostać chorążym, a w roku 1826, po rejsie na Morze Śródziemne porucznikiem. W latach 1832–1833 brał udział w kreśleniu map morskich obszaru zatoki Narragansett i został dyrektorem Wydziału Map i Instrumentów (ang. Depot of Charts and Instruments) US Navy. W roku 1838 stanął na czele wyprawy badawczej w rejon południowego Pacyfiku. Projekt – zgłoszony przezeń 10 lat wcześniej – zakładał kartowanie wybrzeży Antarktydy dla potrzeb amerykańskich kupców i wielorybników, a także badanie wysp południowego Pacyfiku i wysp przybrzeżnych wzdłuż Ameryki Południowej.
Wielka wyprawa W sierpniu 1838 roku Wilkes opuścił Norfolk, Wirginia, na czele flotylli składającej się z sześciu statków: flagowego Vincennes, oraz Peacocka, Reliefa, Porpoise’a, Sea Gulfa i Flying Fish.