Wtedy też zaoferował jej wspólną ucieczkę i płacząc żebrał o choć jedno życzliwe słowo. Esmeralda odpowiedziała tylko "Jesteś mordercą!" Można powiedzieć, że w tym momencie zabiła resztkę wszystkiego, co było w nim dobre. Zostawiwszy ją, wszedł na wieżę katedry, skąd przyglądał się jej egzekucji. Gdy zawisła oszalały ksiądz wybuchnął śmiechem "którym śmiać się można wtedy tylko, kiedy przestaje się już być człowiekiem". Quasimodo zabił go zrzucając z wieży.
Namiętność do Cyganki niszczy w nim wszystkie inne uczucia. W rozdziale "ΑΝΑΓΚΗ" (gr. Przeznaczenie) widzimy jak próbuje wrócić do ksiąg, lecz co chwila przerywa mu myśl o Esmeraldzie. Przez nią zapomina o bracie: idąc za Febusem, zostawia Jana leżącego w rynsztoku. Jan ginie podczas szturmu na katedrę z rąk Quasimoda, ale Klaudiusz czuje się odpowiedzialny za jego śmierć (porównuje się nawet do Kaina), mówi jednak, że zrobił to dla Esmeraldy. W rozdziale "Gorączka" Hugo pisze, że Klaudiusz (przekonany, że Cyganka nie żyje) chce "schronić się w swojej wieży, u boku wiernego Quasimodo". Ale po tym, jak dzwonnik przeszkodził mu gdy w nocy wtargnął do celi Esmeraldy (po raz pierwszy doszło wtedy do starcia między nimi), archidiakon zaczął znęcać się nad swym podopiecznym.