Pewnego dnia siedząc w swojej celi usłyszał na placu muzykę. Wyjrzał przez okno i zobaczył tańczącą Cygankę. Od tej chwili nie mógł skupić myśli na niczym: nauce, religii, pracy, nie potrafił zapomnieć o Esmeraldzie. Jego uczucie do niej trudno jednoznacznie określić, gdyż składały się na nie miłość, pożądanie, nienawiść, namiętność i Klaudiusz postępował zależnie od tego który czynnik przeważy (od ratowania życia po próbę gwałtu). Uwierzył, że dziewczyna jest czarownicą. Uzyskał u biskupa edykt zabraniający Cygankom wstępu na plac przed katedrą – bezskutecznie. Zaczął śledzić Esmeraldę, usiłował ją nawet porwać, ale plan ten pokrzyżowało pojawienie się Febusa.
Z ukrycia przyglądał się schadzce Esmeraldy i Febusa. Opętany zazdrością, straciwszy panowanie nad sobą, wbił sztylet w plecy kapitana. O zbrodnię została oskarżona Esmeralda. Frollo odwiedził ją w więzieniu i wyznał jej wszystko. Namiętność spala go, mówił, że dałby za nią wszystko, błaga o litość, poszedłby za nią nawet do piekła. Dał jej wybór: on albo szubienica. Esmeralda bezlitośnie kazała mu iść precz. Swą propozycję powtarzał jeszcze dwukrotnie: raz przed katedrą, zanim została ocalona przez Quasimoda, drugi raz na placu Grève, po tym, jak uratował ją przed żołnierzami podczas szturmu Notre Dame.