Styl brillant, styl brillante – rodzaj stylu muzycznego w muzyce romantycznej pierwszej połowy XIX wieku. W technice wykonawczej charakteryzuje się wirtuozerią, drugą jego cechą jest kantylenowa melodyka o charakterze sentymentalnym.
Podstawowe cechy charakterystyczne stylu brillant Predylekcja do brzmień lekkich, jasnych (kojarzonych z wiedeńską mechaniką fortepianu), uzyskiwanych przez wykorzystywanie wysokiego i średniego rejestru; rezygnacja z brzmień niskich, masywnych i zagęszczonych. Rejestr niski stosowany był niemal wyłącznie do prezentacji podstawy harmonicznej; zestawianie obok siebie, na przemian, odcinków kantylenowych, wspartych na akompaniamencie i odcinków całkowicie figuracyjnych o wirtuozowskim charakterze, z przewagą tych ostatnich; homofonia; wzbogacenie środków faktury pianistycznej w zakresie ornamentyki i figuracji.
Okoliczności powstania stylu brillant Styl brillant panował w muzyce fortepianowej zasadniczo od początku XIX wieku do lat 30., w twórczości Johanna Nepomuka Hummla, Carla Marii von Webera, Johna Fielda, Friedricha Kalkbrennera, Sigismunda Thalberga oraz młodego Fryderyka Chopina, Ferenca Liszta i innych.