Jego reminiscencje można jeszcze zauważać przez długi czas u działających w Paryżu przedstawicieli muzyki salonowo–koncertowej.
Źródłem stylu brillant była potrzeba popisu pianistów–kompozytorów, występujących na licznych koncertach. Wiązało się to z uczestniczeniem w kulturze nowej warstwy społecznej – mieszczaństwa, o słabszym przygotowaniu muzycznym. Do tych nowych odbiorców przemawiały przede wszystkim te elementy, które były stosunkowo łatwe w odbiorze, a więc biegłość techniczna i śpiewna, sentymentalna melodia.
Styl brillant wpłynął na udoskonalenie mechanizmu fortepianu. Konstruktorzy prześcigali się bowiem w budowaniu nowoczesnych mechanizmów instrumentu, starając się odpowiedzieć na zapotrzebowania społeczne. Jednocześnie, to właśnie doskonalsze fortepiany, umożliwiające coraz bieglejszą grę, były jednym z powodów, dla których styl ten w ogóle mógł powstać. W początkach XIX wieku szczególnie popularne były dwa rodzaje fortepianów: wiedeński i angielski. Wśród kompozytorów zdania były podzielone, co do tego, który z tych instrumentów jest bardziej odpowiedni. Jednak nie było wątpliwości, że mechanika wiedeńska była lżejsza, przez co łatwiej można było wykonać nawet najtrudniejsze figuracje, biegniki i pasaże, w artykulacji non legato (które było jednym z obowiązujących w owych czasach sposobów wykonawczych).