Zmiany w obrębie tych gatunków skierowały się, oczywiście, w stronę wirtuozostwa i komplikacji technicznych.
Wraz z wprowadzeniem kantyleny i figuracji, pojawiają się charakterystyczne dla nich środki, które przez kompozytorów stylu brillant zostały w znaczny sposób rozwinięte.
4. Środki ornamentalne Występują one w połączeniu z melodią kantylenową, którą ozdabiają i wypełniają, czyniąc ją jeszcze bardziej płynną, ale nie naruszają jej struktury harmonicznej. Hummel w swoim podręczniku gry na fortepianie wyszczególnia dwie grupy ornamentów (ze znakami notacyjnymi oraz rozpisane w nutach), które istniały w pianistyce jeszcze przed pojawieniem się stylu brillant.
Dla stylu brillant ważne jest nie tylko stosowanie owych ornamentów, które przejęte zostały przecież z klasycyzmu, ale przede wszystkim ich rozbudowa. W twórczości kompozytorów 1 połowy XIX wieku można zauważyć liczne przekształcenia ozdobników, idące w kierunku wirtuozowskim. Zaliczyć do nich można: tryl od nuty głównej, łańcuchy tryli podwójnych i potrójnych, w obu rękach jednocześnie, a także stosowanie wielodźwiękowych ornamentów o swobodnym, improwizatorskim charakterze (nawet do 50 nut w jednym takcie).
5. Środki figuracyjne