Jednocześnie instrument solowy znacznie dominował nad partią orkiestry.
Styl brillant wpłynął także, choć w mniejszym stopniu, na formę sonaty. Przede wszystkim uległa modyfikacji, podobnie jak w koncercie, hierarchia ogniw allegra sonatowego. Nadrzędną rolę zaczęły odgrywać partie łącznikowe i epizodyczne, z uwagi na przesycenie ich środkami figuracyjnego popisu. Nastąpił także zanik kontrastu wyrazowego między tematami, gdyż obydwa miały charakter kantylenowy. Rolę klasycznego kontrastu tematycznego, pełnić zaczął kontrast pomiędzy tematami (kantylena) a partiami łącznikowymi i epizodycznymi (figuracja). W przetworzeniu w miejsce pracy tematycznej i rozległych modulacji pojawiają się wirtuozowskie figury pianistyczne. W repryzie często pojawiają się wariacje ornamentalne przy pokazach tematów. Zdarza się, że ogniwo to jest skrócone (brak któregoś z tematów).
W stylu brillant powstawały także mniejsze gatunki muzyczne, takie jak: rondo, wariacje, tańce, fantazje, etiudy. Zdarzało się, że kompozytorzy dodawali w tytule kompozycji przymiotnik brillant np. Rondeau brillant, Brillante Phantasie itp.