Do gam, pasaży, rozłożonych akordów i podwójnych dźwięków, Hummel dodał technikę akordową (łamane akordy, tremolo akordowe, pochody akordowe: diatoniczne i chromatyczne, arpeggia), znacznie częściej stosował technikę oktawową (łamane oktawy, pochody oktawowe: diatoniczne i chromatyczne), a przede wszystkim poszerzył zasób figur, powiększył ich zasięg i rozszerzył ambitus w ramach jednej figury ponad interwał oktawy.
Sam Hummel w przedmowie do Answeisung zum Pianoforte Spiel stwierdza, że "nie dąży do nowatorstwa (...), chce utrzymać (...) to, co pożyteczne (...) i dodać ze współczesnej techniki gry i z faktury fortepianowej to, co jest celowe (...)". Jako teoretyk zasłynął z najdokładniejszego opisania wirtuozowskiej techniki pianistycznej sprzed 1830 roku. Technika ta „ożywiła klasyczny styl i prowadziła do największego w dziejach muzyki rozkwitu środków wirtuozowskich, przypadającego na okres romantyzmu”. Z tego powodu, przy wyznaczaniu kategorii stylu brillant, oprę się w zasadniczy sposób na twórczości Hummla, jako najbardziej reprezentatywnego dla omawianego stylu. Jak już wspomniano, w literaturze muzykologicznej nie znajdujemy pełnej definicji stylu brillant. Jednak w opracowaniach wyszczególnia się, czasem pojedyncze, a zatem niedające pełnego obrazu, cechy charakterystyczne omawianego stylu.