1. Istnienie dwóch warstw: akompaniamentu i melodii. Melodia realizowana w partii prawej ręki odróżniała się od figuracyjnego tła (będącego najczęściej jakimś przekształceniem basu Albertiego) w akompaniamencie. Oczywiste jest, że taki układ nie był wykorzystywany w całości kompozycji. Wyrazisty podział na melodię z akompaniamentem widoczny był głównie w tematach, czy częściach powolnych form cyklicznych. Specyficzne dla stylu brillant było istnienie dwóch niezależnych planów, tworzących przejrzystą, „cienką” fakturę. Żadne zabiegi polifoniczne, zagęszczanie faktury nie było charakterystyczne dla omawianego stylu. Dominacja homofonii, w której plan górny zarezerwowany jest dla warstwy melodycznej, a dolny dla akompaniamentu stanowi pierwszą, aczkolwiek nie najważniejszą, a przede wszystkim nie jedyną kategorię stylu.

2. Dominacja środkowego i wysokiego rejestru fortepianu. O ile analizując dzieła wspomnianych wcześniej kompozytorów, można znaleźć przykłady pełnego wykorzystania skali instrumentu, to jednak specyficzne dla „brillant” jest używanie górnej części skali fortepianu do prezentowania warstwy melodycznej oraz figuracji. Dzięki temu uzyskano pewien rodzaj lekkości i „błyskotliwości” brzmienia.