Unikano natomiast masywnych, ciężkich brzmień, zagęszczania ruchu, szybkich następstw akordów w układzie skupionym i w niskim rejestrze.
3. Występowanie obok siebie odcinków kantylenowo-ornamentalnych oraz figuracyjnych. Zestawianie tego typu odcinków miało funkcję nie tylko wyrazową, ale i formotwórczą. Styl brillant najsilniej oddziaływał na koncert, modyfikując jego formę w sposób najbardziej widoczny, co było związane z popisową funkcją tej formy, tak bliską kompozytorom tego czasu. Zmiany dotknęły przede wszystkim koncepcji allegra sonatowego. Dwie przeciwstawne typy linii melodycznej: kantylena i figuracja podzieliły między siebie pierwszą część allegra sonatowego, czyli ekspozycję. Kantylenie przypadły w udziale odcinki tematyczne (w związku z czym, znika wyrazowy dualizm tematyczny). Figuracja natomiast przeniknęła do pozostałych współczynników formy: introdukcji, epilogu, partii łącznikowych (w ekspozycji), a także do drugiej części formy sonatowej, przetworzenia, wypierając tradycyjną pracę przetworzeniową. Z uwagi na przesycenie wirtuozerią, konieczne było zrezygnowanie z improwizowanej cadenzy. Z powodu nadrzędnej roli wirtuozerii, która cechowała partie międzytematyczne, uległy zmianie proporcje w formie allegra. Tematy stały się krótkie, podczas gdy wydłużeniu uległy odcinki łącznikowe.