thumb|240px|Armata wz. 1902/30 L/30, widoczny otwór w ogonie łoża thumb|240px|Armata wz. 1902/30 eksponowana w Muzeum Wojsk Lądowych w Bydgoszczy. 76,2 mm armata dywizyjna wz. 1902/30 (F-10) (ros. 76-мм дивизионная пушка обр. 1902/30 г., Ф-10) – radziecka armata polowa, modyfikacja 76,2 mm armaty wz. 1902.
Historia W połowie lat 20. naczelne dowództwo Armii Czerwonej zainteresowane było unowocześnieniem swojego sprzętu artyleryjskiego. Za priorytet uznano zwiększenie donośności. Okazało się to trudne ponieważ Michaił Tuchaczewski, który był wiceministrem obrony, oraz wiceminister przemysłu ciężkiego I. Pawlunowski naciskali, aby zwiększenie donośności osiągnąć dzięki modyfikacji używanej już armaty wz. 1902.
Pomiędzy 1927 a 1929 rokiem przebadano ponad 20 prototypów, ale żaden z nich nie spełnił wymagań. Dopiero w 1929 roku, wraz z opracowanym przez GAU (Główny Zarząd Artylerii – Gławnoje Artillerijskoje Uprawlenije) programu rozwoju artylerii na lata 1929–1932, wybrano spośród wcześniej testowanych najbardziej obiecujące konstrukcje opracowane w biurach konstrukcyjnych: Fabryki Nr 7 „Arsenał”, Fabryki Motowilicheńskiej w Permie i Trestu Uzbrojenia (OAT). Najbardziej udana z nich okazała się armata opracowana przez inż. W. N.