Po kryzysie przysięgowym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.
Podczas wojny polsko-ukraińskiej, w czasie obrony Lwowa, 2 listopada 1918 r. uczestniczył – w stopniu porucznika obserwatora – wraz z lotnikami Stefanem Bastyrem i Władysławem Toruniem w przejęciu z rąk austriackich lotniska Lewandówka we Lwowie. 3 listopada objął dowództwo nad organizującym się oddziałem lotniczym, który wkrótce nazwany został II bojową eskadrą lotniczą, przemianowaną 21 grudnia 1918 r. na 6 eskadrę wywiadowcząZdzisław Nicman, Gen. bryg. inż. Janusz de Beaurain (...). Według autorów Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa i Jerzego Pawlaka dowództwo nad oddziałem, a później 6 Eskadrą Wywiadowczą i Lwowską Grupą Lotniczą sprawował kpt. pil. Stefan Bastyr. Biorąc pod uwagę fakt, że Janusz de Beaurain został ranny 12 listopada 1918, nie mógł objąć dowództwa nad Lwowską Grupą Lotniczą. Tym samym informacja podana przez Tadeusza Kryska-Karskiego i Stanisława Żurakowskiego, a powtórzona przez Piotra Staweckiego jest błędna.. Wraz z pilotem Stefanem Bastyrem 5 listopada 1918 r. odbył pierwszy lot bojowy samolotu polskiego, połączony z bombardowaniem pozycji ukraińskich. 13 listopada 1918 r. podczas ataku lotniczego na Sokolniki został ciężko raniony w rękę pociskiem ekrazytowym. Łącznie podczas obrony Lwowa odbył 8 lotów.