Pierwszy zapis optyczny na taśmie filmowej zastosowała wytwórnia Fox, która umieściła ją na pasku między perforacją a obrazemKarel Dibbets — The Introduction of Sound. The Oxford History of World Cinema. Oxford University Press: Oxford (1996).. Wykorzystanie części klatki przeznaczonej na obraz spowodowało zmianę proporcji obrazu do około 1,19:1 co znacznie pogorszyło komfort oglądania filmów, oraz powodowało problemy z wyświetlaniem w kinach z przystosowanymi do poprzedniego formatu obrazu ekranami. Dlatego Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej próbując rozwiązać ten problem postanowiła powrócić do poprzedniego formatu obrazu (stąd nazwa formatu akademii). Ze względu na zredukowanie szerokości klatki, w celu zachowania odpowiednich proporcji konieczne było zmniejszenie również wysokości obrazu na klatce, co spowodowało pogrubienie linii międzyklatkowej. Grubsza linia oddzielająca klatki miała też swoje zalety, ponieważ pozwoliła skuteczniej maskować miejsca klejenia przerwanej taśmy. Rzeczywisty format zaproponowany przez Akademię to 1,375:1 ale zazwyczaj upraszcza się go do 1,37:1.