Dwie prawdy (chiń. erdi; kor. ich'e; jap. nidai; wiet. nhi dê) – dwa rodzaje prawd nauczanych przez Buddę Śakjamuniego.
Budda oprócz tzw. Czterech szlachetnych prawd, ogłosił także dwie prawdy: prawdę względną (skt samvtti satya, chiń. sudi) i prawdę absolutną (skt paramartha satya, chiń. zhendi). Śakjamuni dostosowywał zawsze swoje nauczanie do inteligencji i zdolności pojmowania uczniów i słuchaczy, dlatego miało ono zawsze dwie strony: filozoficzno-metafizyczną i popularną. Wszystkie sformułowania używane przez niego miały podwójny sens: dosłowny, zgodny z potocznym obyczajem językowym (skt neyartha) i ezoteryczny, metafizyczny (skt nitartha). Takie podstawowe pojęcia jak np. indywiduum (atman, sattva, pudgala, aham), kołowrót wcieleń (sansara) itp., należą do popularnej soteriologii; z punktu widzenia prawdy absolutnej (paramarthy), są one nazwami pozornymi (prajñāpti). Natomiast nazwy, których desygnaty posiadają niezależny i rzeczywisty byt, są nazwami właściwymi (tattva-prajñāpti), czyli właściwie adekwatnymi wyrazami wyrażanych przedmiotów.