Wszystkie szkoły hinajany uważają, że nazwami względnymi są takie nazwy, których desygnaty są całościami złożonymi z części. Jest to zgodne z tezą ontologiczną, że wszelka całość jest iluzją i omamem. Byt realny posiadają tylko ostatnie, dalej nierozkładalne elementy rzeczywistości, czyli tzw. dharmy.
W dalszym toku rozwoju buddyzmu problem prawdy podjęły szkoły buddyzmu mahajana, takie jak np. madhjamika, chińska szkoła tiantai i szkoła faxiang (chiński odpowiednik jogaczary).
Rozróżnienie pomiędzy dwiema prawdami umożliwiło madhjamice zsynkretyzowanie różnych doktryn szkół, które polegały na wypowiedziach Buddy i się ze sobą nie zgadzały. Realność elementów (np. skandhy, dhatu, ajatany) jest tylko empiryczna, a nie ostateczna, a abhidharmikowie potraktowali jako absolutne to, co jest uwarunkowane i względne. Budda nauczał tej doktryny elementów (np. dharm) tylko jako stopnia przygotowującego do zrozumienia ostatecznych nauk. Poza tym Budda zawsze stosował w nauczaniu metodę upajakauśalji (skt upāyakauśalya), co można przetłumaczyć jako doskonałe użycie/wybór środków/sposobów/metod. Inne nauki dawał ludziom niezaawansowanym, potrzebującym doraźnych rad, a inne – zaawansowanym duchowo. Jak napisał Nagardżuna: Budda nauczał, mając pewien cel, realności ja i mnie, gdyż mieli oni doktrynę grup, elementów i dhatu.