Ta prawda odpowiada paramārtha satya Nagardżuny i Czandrakirtiego. Samvtti satya została podzielona przez Bhawawiwekę na dwie główne kategorie, z których druga, także została podzielona na dwie podkategorie tathyā samvtti, która jest empirycznie skuteczna mithyā samvtti, która nie jest empirycznie skuteczna prawda, która pociąga za sobą proces ideacji dla jej zrozumienia (np. złudzenie typu wąż-sznur itp.) prawda mniej lub bardziej mechaniczno-optycznych złudzeń (np. załamanie się obrazu patyka w wodzie itp.)
Zarówno Nagardżuna jak i Czandrakirti odrzucili praktycznie cały modalny pogląd abhidharmiki. Uważali, iż jego wyjaśnianie fenomenów jest niezadowalające. Można nawet powiedzieć, że stanowisko madhjamiki rozwinęło się na skutek ostrego krytycyzmu wobec tego jednostronnego poglądu abhidharmiki, który nie postrzegał drugiej strony stworzonego modelu – rzeczywistości empirycznejT.R.V. Murti. The Central Philosophy of Buddhism. Str. 249, 250. Krytycyzm, stworzony przez Buddę, jest w ogóle związany immanentnie z buddyzmem. Jest jednym z najważniejszych elementów rozwoju buddyzmu. Madhjamika zaakceptowała empiryczną rzeczywistość (samvtti satya) substancji i form itd. i odrzucała je jako nieostateczne (paramārtha satya).