Bitwa morska pod Kopenhagą – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 22 lipca 1427 r. w trakcie wojny duńsko-hanzeatyckiej toczonej w latach 1426–1435. Zakończyła się zwycięstwem Duńczyków i zdobyciem wielu statków handlowych Hanzy (w tym gdańskich) z towarami.
Przyczyny i przygotowania Licząca 36 okrętów (przeważnie kog) flota hanzeatycka, dowodzona przez burmistrza Lubeki Steena Tidemanna, od maja krążyła u wejścia do Sundu. Jej zadaniem było danie osłony dwom konwojom handlowych statków Hanzy zbliżającym się do Cieśnin Duńskich z dwóch stron jednocześnie: wracającemu z portów atlantyckich od Kattegatu oraz idącemu przez Bałtyk od Gdańska i Elbląga na Morze Północne od strony Sundu. Tymczasem pod Kopenhagą stała na kotwicach flota króla Szwecji i Danii, Eryka VII; z tej strony statkom hanzeatyckim groziło poważne niebezpieczeństwo, więc gdy tylko na horyzoncie pojawił się konwój bałtycki, flota hanzeatycka ruszyła pod Kopenhagę rozdzielając się w drodze na dwie eskadry – jedna dowodził osobiście Tidemann, drugą burmistrz Hamburga Henryk Hoyer.