Pierwsza wzmianka o Kobylance, osadzie pasterskiej z przysiółka Mizioły (Lachowice Górne), pochodzi z 1598 roku. Od 1608 roku obecna jest nazwa Lubnicy, zajmującej polany dolnych Lachowic. Większość mieszkańców osiedliła się w Lachowicach, głównej części wsi. Po jej północnej stronie znajdowała się Mączna. Współczesna nazwa, używana od 1670 roku, wzięła się od napływowej ludności określanej jako „Lachowie”. Miejscowa ludność, poza rolnictwem i pasterstwem, trudniła się rzemiosłem rękodzielniczym, przeznaczonym na targi w pobliskich miejscowościach – Żywcu, Makowie i Suchej Beskidzkiej. Na przestrzeni XVIII wieku zajmowano się również folowaniem sukna w foluszach. W Lachowicach istniała mniejszość żydowska, której przedstawiciele byli właścicielami karczm. W XVII Anna z Lubomierza, która do 1726 kierowała majątkiem, utworzyła w Lachowicach folwark.

Z ksiąg sądowych gromad suskich z lat 1699–1757 pochodzą najstarsze znane nazwiska mieszkańców Lachowic: Banasik, Barzycak, Chrząszcz, Ćwiertnia, Dyduch, Grzesica, Gustof, Karcz, Kral, Krzystek, Lalik, Młyński, Pająk, Pochopień, Porzycki, Sikora, Sobański, Starczała, Ślusarczyk, Świerkosz, Targosz, Trzop, Wątroba.