Zgodnie ze specyfiką amerykańskiego rynku w tym okresie, wszystkie modele osobowe marki były takiej samej wielkości i konstrukcji, a różniły się poziomem wyposażenia i częściowo odmianami nadwozi. Stylistyka całej gamy została unowocześniona w stosunku do poprzedniego modelu, ale pozostała ogólnie podobna, konserwatywna, z odstającymi na boki błotnikami tylnymi, częściowo zakrywającymi koła, i wyraźnie wystającym nosem maski. Nowocześniejszymi akcentami była pojedyncza gięta szyba przednia zamiast dwuczęściowej i podwyższona linia błotników z tyłu zamiast opadającej. Wprowadzono też drobne ulepszenia, w tym zapłon kluczykiem i opcjonalne wspomaganie układu kierowniczego.
Atrapa przednia w 1953 roku miała kształt owalnego otworu, obramowanego grubą chromowaną obwódką, wypełnionego przez poziomą belkę z trzema pionowymi żebrami i dużymi okrągłymi światłami parkingowymi na końcach. Pomiędzy błotnikami, których górna linia ciągnęła się od pojedynczych reflektorów do tyłu, była wyższa wystająca maska, ozdobiona emblematem na nosie i ornamentem na górze. Podwyższono linię tyłu, powiększając bagażnik. Tylne lampy zespolone na przedłużeniu wystających błotników były owalne, pionowe, składające się z trzech sekcji, z opcjonalnymi światłami cofania na dole.