Roman Iwanyczuk, ukr. Роман Іваничук (ur. 27 maja 1929 we wsi Tracz na Pokuciu, zm. 17 września 2016 we Lwowie) – ukraiński autor nowel, esejów, opowiadań i powieści. Znany przede wszystkim jako autor powieści historycznych. Znany działacz społeczny: współtwórca Towarzystwa Ukraińskiej Mowy oraz działacz Narodowego Ruchu Ukrainy, od 1960 członek Związku Pisarzy Ukrainy, w l. 1990-1994 deputowany do Rady Najwyższej. Laureat nagrody im. A. Hołowki (1979), państwowej nagrody im. T. Szewczenki (1985) oraz nagrody im. S. Mazepy (1999).
Życiorys Urodził się w 1929 roku we wsi Tracz na Pokuciu, w rodzinie wiejskiego nauczyciela. Duży wpływ na jego twórczość miał Wasyl Stefanyk, którym zachwycał się ojciec Iwanyczuka i zarazem jego pierwszy nauczyciel. Uczęszczał do Gimnazjum w Kołomyi, a następnie rozpoczął studia na Uniwersytecie Lwowskim na kierunku filologicznym. Właśnie tam, w studenckim almanachu, został opublikowany jego pierwszy utwór, nowela Skyba zemli (1954), który otrzymał bardzo dobre recenzje. Również duży sukces odniósł jego pierwszy zbiór małej prozy Prut nese kryhu (1958 r.).