Unowocześniono wyposażenie montując: stacje zakłócania SPS-2, autopilota AP-15, dwa automatyczne radiokompasy APK-5, radiowysokościomierze RW-2 i RW-17, nawigację dalekiego zasięgu SPI-1, system „swój-obcy” SRZO-2 i SRO-2, aparatura lądowania bez widoczności SP-50, astrokompas DAK-DB.
Maksymalny udźwig wyniósł 24 000 kg. Wraz z wycofaniem bomb 6000 kg, podwieszano dwie bomby FAB-5000 lub jedną FAB-9000. Zyskano w ten sposób miejsce na dodatkowy zbiornik paliwa. Brano pod uwagę możliwość podwieszanych zbiorników paliwa. Maksymalna masa startowa przekroczyła by w tym momencie 200 ton, przy zachowaniu drogi rozbiegu dzięki silnikom i aerodynamice.
Prototypy Jesienią 1954 udostępniono do oceny szkice projektu i makietę. Prototyp zbudowano w Zakładach Nr 24 w Filiach. W tym celu przebudowano M-4 o numerze 63020101 i nadano oznaczenie Izdielije 201. Przebudowę zakończono 30 października 1955 roku (lub w listopadzie) i oznaczono go burtową Niebieską 60. W celu zapewnienia bezpieczeństwa zastosowano tylko dwa silniki WD-7 z powodu obaw o ich niezawodność i dwa AM-3A. Oblot odbył się 27 marca 1956 roku pod dowództwem Marka Gałłaja. Po starcie doszło do wyłączenia się jednego z silników przez pompaż. Po osiągnięciu wysokości 500 metrów zawrócono.