Samolot o numerze 0302 został zabezpieczony pokryciem, które odbijało efekty wybuchu jądrowe, a brzuch został pomalowany na biało.
Wraz z zakończeniem roku 1957 lotnictwo ZSRR posiadało 50 samolotów M-4 i 3M. Koszt produkcji jednego samolotu 3M w 1958 roku wynosił 12 140 000 rubli. Porównując do Tu-95 był o 2 910 000 rubli droższy (samochód Pobieda kosztował od 16 do 20000 rubli, a średnia pensja to od 600-800 rubli). Pierwsze maszyny 3M były z silnikami AM-3 (potem przemianowane na RD-3M). Silniki WD-7B i RD-3M posiadały jednakowy ciąg startowy jednak pierwszy z nich zużywał zacznie mniej paliwa. Z racji ich niewielkiej dostępności tylko połowa samolotów została w nie wyposażona. Otrzymała ona oznaczenie 3MN, w tym seryjne samoloty 3MN-1, a przerobione 3MN-2. Pozostałe samoloty z silnikami RD-3M-500A otrzymały oznaczenie 3MS. Wizualnie samoloty nie różniły się między sobą, a rozpoznanie możliwe było dopiero po ciągnącym się ogonie czarnego dymu za wersją 3MN. W styczniu 1961 roku podwyższono resurs silników WD-7B do 200 godzin. Maksymalna masa startowa to 203 tony z podwieszanymi zbiornikami paliwa po 13 000 litrów.