Poza Muzeum Egipskim w Kairze i paryskim Luwrem do najlepszych kolekcji portretów mumiowych należą posiadane przez berlińskie Altes Museum i moskiewskie Muzeum Sztuk PięknychAnna Sadurska: W cieniu Panteonu. O sztuce starożytnego Rzymu. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1965, s. 208., gdzie znalazły się w zbiorze odkupionym od Theodora Grafa przez orientalistę i egiptologa W. GoleniszczewaВ. Павлов, Р. Шуринова: Фаюмский портрет. Москва: Изд. Советсҝий художник, 1965, s. 6..
Techniki malarskie Portrety przedstawiają popiersia zmarłych i zazwyczaj były przytwierdzane do kartonażu lub do lnianego całunu mumii w miejscu twarzy. Malowano je na deskach o wymiarach od 30×15 do 50×35 cm, niekiedy wprost na płótnie całunu pokrytego gipsem. Do ich wykonania używano różnych technik malarskich. Najliczniejszą grupę stanowią wizerunki w temperze o bladej i matowej powierzchni. Druga co do liczebności grupa przedstawień to portrety enkaustyczne. Na obraz nakładano grubą warstwę błyszczącej farby woskowej, która miała pokryć ślady po metalowych narzędziach. Portrety trzeciej grupy wykonywano techniką mieszaną: twarz malowano farbami woskowymi, a tło temperą. Rzadsze kompozycje figuralne z centralnym przedstawieniem całej postaci zmarłego umieszczano na pogrzebowych całunach.