Cechą charakterystyczną twarzy są duże, szeroko otwarte oczy, nieruchome, ze spojrzeniem zapatrzonym przed siebie, co zdaniem niektórych wskazuje na przynależność tego malarstwa do późnoantycznej fazy rozwojowej.
Z drugiej połowy II stulecia pochodzi rzadszy portret chłopca (dawniej uważany za portret młodej kobiety) należący do zbiorów warszawskiego Muzeum Narodowego (nr 236767MNW). Zakupiony w 1939 r., niewielki (wys. 38 cm, szer. 18 cm) wizerunek młodzieńca o drobnych rysach owalnej twarzy i wyrazistych oczach, wyróżnia się swobodnym ujęciem postaci, subtelnością barw i miękkim modelunkiem z dodanym efektem światłocieniowym. Odziany w białą tunikę model ma zaczesane do tyłu włosy, zawinięte według egipskiej mody za prawym uchem w tzw. lok HorusaAnalogiczne podobizny chłopców (z II i III wieku), w takim samym ubiorze i z „”, posiada berlińskie Altes Museum (nr AS 31161.4 i AS31161/41)., a na szyi nosi bullę, charakterystyczną dla dzieci obywateli rzymskichGaleria Sztuki Starożytnej: Egipt – Bliski Wschód. Przewodnik. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 2007, s. 82-84, ..