W I stuleciu i początkach II wieku portrety cechuje fizjonomiczny charakter ze światłocieniowym modelunkiem rysów twarzy, kolorystyką bliską naturalnej i swobodnym ujęciem modela o żywym wyrazie twarzy. Wykonanie portretów późniejszych odbiega od fizjonomicznej wierności w kierunku tworzenia wizerunku syntetycznegoElżbieta Makowiecka: Sztuka Rzymu. Od Augusta do Konstantyna, dz. cyt., s. 167-168.. Pozbawione indywidualności, portrety te są płaskie, otoczone grubą linią konturu, bez światłocieniowego modelunku. Mimo to, wyraz uduchowienia obecny na wielu podobiznach skłania niektórych badaczy do przypuszczenia, iż portrety mumiowe mogły wywrzeć swój wpływ na wczesne ikony bizantyjskieElżbieta Makowiecka: Sztuka Rzymu. Od Augusta do Konstantyna, dz. cyt., s. 169. Por. Kazimierz Michałowski: Nie tylko piramidy… Sztuka dawnego Egiptu. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1966, s. 251..
Przeznaczenie portretów thumb|Rodzinny portret dwóch braci (II w.) z Muzeum Kairskiego Nie określono jednoznacznie, jakie przeznaczenie miały odnalezione portrety, wśród których spotykane są również przedstawienia zbiorowe, jak np. par małżeńskich lub rodzeństwa. Znane przykłady malowideł zachowanych w drewnianych ramach wskazują, iż najwidoczniej przeznaczano je do umieszczenia w pomieszczeniach domowych.