Mazurkiewicz grał we wszystkich trzech finałowych spotkaniach i spisał się na tyle dobrze, że miejsca w bramce już nie oddał. Rok później Peñarol po raz kolejny zagrał w finale Copa Libertadores – tym razem wygrał, pokonując argentyńskie River Plate. W październiku 1966 roku Mazukiewicz został triumfatorem Pucharu Interkontnantelnego, wygrywając w dwumecz z hiszpańskim Realem Madryt (4:0).
Latem 1971 roku został piłkarzem mistrza Brazylii – Atletico Minerio, w którym spędził trzy lata. Po Mistrzostwach Świata 1974 został piłkarzem hiszpańskiej Granady. Na Starym Kontynencie nie udało mu się nawiązać do dawnej formy. Z Hiszpanii trafił do chilijskiej Cobreloi, następnie do kolumbijskiej America Cali. W 1980 ponownie przywdział trykot Peñarol, gdzie w swoim pożegnalnym sezonie zdobył kolejne mistrzostwo Urugwaju.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej w 1982 roku został trenerem w Racingu Montevideo i CA Cerro. Później został trenerem bramkarzy w Peñarol.
W 1968 roku Mazurkiewicz zmienił Lwa Jaszyna w meczu drużyny Reszty Świata z Brazylią, z okazji dziesiątej rocznicy zdobycia przez Canarinhos tytułu mistrza świata.