W latach 1993–1996 współpracował z Olsztyńską Szkołą Zarządzania i Administracji. Prowadził tam wykłady oraz pomagał w opracowywaniu programów w celu przekształcenia tej szkoły w uczelnię wyższą. Wykładał również w Warszawskiej Szkole Zarządzania – Szkole Wyższej i kierował badaniami w ramach Podyplomowych Studiów Zarządzania Personelem. Organizował warsztaty przedsiębiorczości dla studentów. W periodyku TNOiK w latach 1992–1996 opublikował szereg prac na temat zarządzania zasobami ludzkimi w organizacji. Między innymi książkę „Menedżer to charakter”, przydatną przy diagnozowaniu kierunkowych predyspozycji menedżerskich u studentów i słuchaczy autorską Metodą Diagnozowania Współaktywnego (MDW). Organizował wyjazdowe sesje dydaktyczne z zastosowaniem niestandardowych programów szkolenia.
W 1996 r. rozluźniła się jego współpraca z Warszawską Szkołą Zarządzania – Szkołą Wyższą. Został wiceprezesem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Oświatowców Polskich oraz prezesem Oddziału Warszawskiego tej organizacji. Doskonalił programy dydaktyczne pierwszych wyższych szkół ekonomicznych tego Stowarzyszenia w Łodzi i Opolu, oraz pracował nad utworzeniem kolejnych szkół. Opublikował wówczas rozprawę teoretyczną nt.: „Status teoretyczno – metodologiczny teorii systemów autonomicznych”.