W 1993 jako pracownik Akademii Spraw Wewnętrznych przeszedł na emeryturę. Poświęcił się wówczas organizowaniu niepaństwowych szkół menedżerskich. Wraz z prof. H. Sadownikiem oraz dr P. Soroką współtworzył koncepcję organizacyjną i organizował Warszawską Szkołę Zarządzania im. K. Adamieckiego, która w 1993 r. została przekształcona w szkołę wyższą. Podjął tam pracę naukowo-dydaktyczną, przystosowując teorię systemów autonomicznych i cybernetyczną teorię charakteru do potrzeb programów zarządzania zasobami ludzkimi w przedsiębiorstwach. Opracował program i wdrożył podyplomowe studia zarządzania personelem na podstawie tych teorii, a także program koncepcyjno – wdrożeniowy tzw. Kompleksowego Systemu Kadrowego (KSK). Wraz ze współpracownikami wdrażał ten system w różnych zakładach pracy. Uruchomił również i współkierował Pracownią Rozwoju Aktywności Twórczej (PRAT), o szerokiej praktycznej działalności w zakresie rozwijania aktywności zawodowej.