Natomiast holotypowy okaz znaleziony został przez Daniela Mesę, podczas poszukiwań zaginionej owcy, którego honoruje również epitet gatunkowy – mesai.
Morfologia thumb|Porównanie wielkości dikreozaurydów i człowieka Brachytrachelopan różnił się od typowego zauropoda, olbrzyma z długą szyją zakończoną niewielką głową.
Wyróżniał się niewielkimi jak na zauropoda rozmiarami – długość jego ciała wynosiła 10 m. Tymczasem nawet jego najbliższy krewny dikreozaur osiągał 20 m. Rozmiarami Brachytrachelopan przypominał najbardziej dziewięciometrowego nigerzaura z rodziny rebbachizaurów.
Szyja była względnie o 40% krótsza niż u innych znanych przedstawicieli tej samej rodziny, a także krótsza niż u wszystkich innych zauropodów. Jej długość szacuje się na 1,1 m. Stanowiło to 75% albo i nawet mniej długości odcinka grzbietowego kręgosłupa. Tymczasem u niektórych zauropodów wartość ta dochodziła do 400% (123% u dikreozaura, a 136% u amargazaura). Przez analogię z innymi dikreozaurydami szacuje się, że tworzyło ją 12 kręgów. W kształcie były one silnie opistoceliczne. To skrócenie ich trzonów odpowiadało za niezwykłą krótkość szyi. Wymiar przednio-tylny kręgów tego odcinka nie przekraczał bowiem ich wysokości. Najdłuższy z trzonów mierzył 10 cm. Blaszka zwana centropostzygapophyseal lamina była dobrze rozwinięta, słupowata.