Obie te właściwości stanowią cechy diagnostyczne rodzaju (chociaż skrócenie kręgów występowało również u dikreozaura). Pleurocoele nie występowały w żadnym z zachowanych kręgów przedkrzyżowych. Trzy ostatnie kręgi szyjne miały po bokach duże zagłębienia, podobnie jak dwa pierwsze grzbietowe. Blaszki boczne łuku były dobrze rozwinięte. Zwracały uwagę wydłużone wyrostki kolczyste, prętowate i rozdzielone na dwie części, podobnie jak znaczne nachylenie wyrostków kolczystych w środkowej części kręgosłupa szyjnego, rozpoczynającego się już od przedniej strony trzonu kręgu, również wymieniane wśród cech diagnostycznych Brachytrachelopan. Występowały żebra szyjne, ale nie osiągały one znacznej długości. Sięgały jedynie nieznacznie za tylny kraniec kręgu. Żebro ostatniego kręgu szyjnego wykazywało pewne cechy pośrednie między żebrami szyjnymi a grzbietowymi.

thumb|left|Szkielet Kręgi dalszych odcinków kręgosłupa różniły się od poprzednio omówionych. Zarówno w odcinku grzbietowym, jak i krzyżowym ich trzony przyjmowały kształt amfi-platyceliczny. Podstawy wyrostków kolczystych pierwszych sześciu kręgów grzbietowych cechowały się pionowym położeniem, same wyrostki zaś wyginały się do przodu.