Explorer 15 – satelita naukowy amerykańskiej agencji kosmicznej NASA. Trzeci, po Explorerze 12 i Explorerze 14, statek typu S-3, serii Energetic Particle Explorer. Badał pasy Van Allena, promieniowanie kosmiczne, magnetosferę i promieniowanie wytworzone w czasie atmosferycznych i pozaatmosferycznych wybuchów jądrowych.
Na statku zamontowano zmodyfikowany zapasowy ładunek satelity Explorer 14. W jego skład wchodziły 3 zestawy detektorów do detekcji elektronów i protonów oraz dwuosiowy magnetometr.
Po starcie nie powiodło się zmniejszenie się prędkości obrotowej statku. Przez cały czas trwania misji prędkość obrotowa wahała się od 72,9 to 73,2 obr./min. Oś obrotu skierowana była w punkt o współrzędnych niebieskich: rektascensja 80,97° i deklinacja 20,9°.
Statek był stabilizowany obrotowo i zasilany z baterii słonecznych. Telemetria wykorzystywała 16 multipleksowanych kanałów z dzielonym czasem i kodowanych PFM/PM. Czas próbkowania 16 kanałów (jedna ramka) wynosił 0,323 sekundy. Połowa kanałów służyła do przekazywania ośmiopoziomowej informacji cyfrowej. Pozostałe przekazywały dane analogowo. Podczas przetwarzania danych na ziemi, były one digitalizowane z dokładnością 1/100 całej skali. Jeden z kanałów, w cyklu 16 ramek, przekazywał dane o temperaturze statku, napięciach i prądach zasilania, itp.