Tempo obrotu satelity, fazę i kąt między osią obrotu a kierunkiem Słońca mierzył cyfrowy czujnik położenia Słońca.
Ładunek Detektor na ciało stałe elektronów i protonów Czujnikami było sześciu krzemowych złącz p-n. Mierzyły one widma energetyczne elektronów i protonów. Detektor A był czuły na elektrony o energiach z zakresu 0,5-2,8 MeV i na protony o energiach z zakresu 2,1-4 MeV. Detektory B do F również były czułe na elektrony (0,5-2,9 MeV) i protony (2,1-22 MeV). Detektory mogły pracować w dwóch trybach, umożliwiających odróżnienie elektronów od protonów. Detektory B i C umieszczony były na wystających mocowaniach umożliwiających, sumarycznie, dookólne rejestrowanie promieniowania. Pozostałe cztery czujniki zamontowane były prostopadle do osi obrotu satelity. Detektory były podłączone do 16 kanałów telemetrii analogowej poprzez preskalery i liczniki logarytmiczne. Zliczenia były gromadzone przez 0,15 sekundy, co 0,3 sekundy. Dane przesyłano w czasie rzeczywistym. Użyteczne dane zbierano do 23 grudnia 1962. Miernik rozkładu kątowego Detektor scyntylacyjny protonów i elektronów (masa 1,4 kg;