Teonim we współczesnych językach słowiańskich to bardziej współczesna pożyczka książkowa, ostatecznie ze staroruskiego lub cerkiewnego. W języku polskim Perun pojawia się po raz pierwszy Kronice Macieja Stryjkowskiego z początku XVI w. jako bóg w panteonie Włodzimierza, a sam teonim zapisany jest tam jako Piorun (Pioruna też, przedniejszego bałwana, kazał koniowi do ogona przywiązać i wlec przez miasto do Dniepru. Piorun w Dnieprze a Włos w gownach utopion), co jest tłumaczeniem staroruskiego Perunŭ. Oczekiwanym polskim imieniem boga także jest Piorun.
Onomastyka Toponimy: ros. , (gubernia nowogrodzka), , (gubernia twerska), (rejon Połocka), (gubernia mohylewska), pol. Perunowa góra (rejon Żółkiewa), Piorunka, Pierunowy dział na lewym brzegu Poprada, Piorunow, Piorunowy most, Pioruftce, Piorunówek, bośn. Perun, słwń. Perunja Ves, Perunji Vrh w Karyntii, ch. Pirun, słc. Perúnov hrb, s/ch. Perun, bułg. , . Ojkonimy: połabskie Pronstorf w powiecie Segeberg, Prohn, Pirna, bułg. , mac. , serb. . Hagionim: ros. . Antroponimy: st.pol. Piorun (1391 r.), Pierun, Piorunek (1432 r.), Pierun (1443 r.), Piorunk, Pierończyk (1774 r.), Perończyk, śr.bułg. , , , z XVI wieku, bułg. męskie , i żeńskie , , , st.cz. Perun (1450 r.), śr.ros. (1648 r.), biał. , , , słowiń.