Pochodzenie współczesnych społeczności greckojęzycznych było przedmiotem długiej debaty naukowej. Część badaczy wiązała je z ciągłością od czasów Wielkiej Grecji, inni z osadnictwem bizantyńskim. Według ujęcia przedstawionego w encyklopedii Treccani za najbardziej prawdopodobne uznaje się wprowadzenie greki w epoce bizantyńskiej przynajmniej w Salento, a prawdopodobnie także w Kalabrii.
W średniowieczu grecko-bizantyńska kultura południowej Italii rozwijała się szczególnie między VIII a XI wiekiem. Włoskie zgłoszenie na listę informacyjną UNESCO wskazuje na znaczenie wpływów bizantyńskich w Kalabrii, w tym rozwoju monastycyzmu wschodniego oraz przemian w administracji, kulturze i życiu religijnym.
Obszary językowe
Współcześnie wyróżnia się dwie główne społeczności greckojęzyczne we Włoszech: kalabryjską w prowincji Reggio di Calabria oraz griko w prowincji Lecce.
Grecìa Salentina
Grecìa Salentina obejmuje dziewięć gmin historycznie związanych z użyciem griko: Calimera, Castrignano dei Greci, Corigliano d’Otranto, Martano, Martignano, Melpignano, Soleto, Sternatia i Zollino.
Według Treccani w 2010 griko pozostawało stosunkowo żywe w Calimerze, Castrignano dei Greci, Corigliano d’Otranto, Martano, Martignano, Sternatii i Zollino, natomiast w Melpignano i Soleto liczba użytkowników była już znacznie ograniczona.