Zdobyczą Krasińskiego, w porównaniu z wcześniejszymi powieściami, było uwrażliwienie na odrębność epok historycznych, kontrastów cywilizacyjnych, kultur i obyczajów. Krasińskiego urzeka malowniczość kontrastów. Wydobywa elementy orientalne w kulturze staropolskiej. Fascynuje się ścieraniem się kultury zachodniej, polskiego katolicyzmu i szlacheckich obyczajów ze światem kultury rosyjskiej i tatarskiej. Postać Agaj-Hana nadaje powieści koloryt orientalnej baśni. W jego charakterze wydobywa poeta cechy tradycyjnie uważane za orientalne: namiętną zmysłowość i przesadę. W opisie orientalnego środowiska nie troszczy się o precyzję i ścisłość. Gromadzi detale, by dać syntezę romantycznych pojęć o Wschodzie. Metoda ta spotykała się z krytyką. Autorowi nie chodziło jednak o prawdę historyczną, ale o syntetyczną wizję poetycką.