W 1933 poślubił studentkę filozofii, z którą miał troje dzieci (córka Michèle została psychoanalitykiem, druga córka Elisabeth tłumaczką z języka niemieckiego i krytykiem muzycznym, syn Henri urologiem). Owdowiał w 1970. Elisabeth Navratil opublikowała książkę Les enfants du Titanic, poświęconą losom rodziny w związku z katastrofą „Titanica”.
Ponownie znalazł się w USA w 1987, z okazji 75. rocznicy zatonięcia „Titanica”. Jego młodszy brat Edmond, który pracował jako dekorator wnętrz i architekt, a w czasie II wojny światowej dostał się do niewoli, już wówczas nie żył – zmarł w wieku 43 lat w 1953. Michel Navratil otrzymał m.in. honorowe członkostwo szwajcarskiego towarzystwa „Titanica” (Titanic Verein Schweiz). Zmarł w styczniu 2001 jako jeden z ostatnich pasażerów, ostatni Francuz i prawdopodobnie ostatni mężczyzna (jako ostatniego mężczyznę wymieniało go m.in. Titanic Historical Society, natomiast jak podano m.in. w „Die Welt”, w czerwcu 2001 zmarł Włoch Antonio Martinelli, który również jako dziecko miał płynąć „Titanikiem”).
Linki zewnętrzne sylwetka w Encyclopedia Titanica nekrolog BBC
Kategoria:Francuscy filozofowie XX wieku Kategoria:Pasażerowie i załoga Titanica Kategoria:Francuzi pochodzenia włoskiego Kategoria:Francuzi pochodzenia słowackiego Kategoria:Absolwenci École normale supérieure w Paryżu Kategoria:Ludzie urodzeni w Nicei Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 2001