Od maja 1964 był także kierownikiem Laboratorium Centralnego Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 1. Tytuł profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1973, a profesora zwyczajnego w 1981. W latach 1970–1975 był dyrektorem Instytutu Patologii AMG, w latach 1975–1978 prorektorem ds. nauki AMG, w latach 1990–1993 rektor AMG. Od 1999, do przejścia na emeryturę, kierował Zespołem Nefrologii Komórkowej i Molekularnej Instytutu Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej Polskiej Akademii Nauk (PAN) i AMG. Od 2007 rektor Wyższej Szkoły Zarządzania (Powiślańskiej Szkoły Wyższej) w Kwidzynie, wykładał biochemię i diagnostykę laboratoryjną na Wydziale Nauk o Zdrowiu.
Był specjalistą w zakresie biochemii klinicznej i patobiochemii nerek. Wdrożył na studiach medycznych diagnostykę laboratoryjną. Współinicjował także powołanie Międzyuczelnianego Wydziału Biotechnologii Uniwersytetu Gdańskiego i Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Od 1989 członek korespondent, a od 2002 – członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Kierownik Zespołu Nefrologii Komórkowej i Molekularnej Instytutu Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN i Akademii Medycznej w Gdańsku. Członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, a także Ukraińskiej Akademii Nauk i Europejskiej Akademii Nauki i Sztuki.