Od IV wieku, gdy zaczął się ruch pątniczy do Ziemi Świętej, wyższą rangę zaczęto nadawać biskupowi Jerozolimy. Ostatecznie sobór chalcedoński w 451 wydzielił z patriarchatu antiocheńskiego obszar Palestyny i Arabii, ustanawiając na tych terenach odrębny patriarchat w Jerozolimie. Ta operacja nie wzbudziła publicznego oporu ani kontrowersji. Ostatecznie więc kanoniczna hierarchia patriarchatów była następująca: rzymski, konstantynopolitański, aleksandryjski, antiocheński i jerozolimski. Te właśnie patriarchaty tworzyły wspomnianą wcześniej pentarchię.
Patriarchaty w poszczególnych Kościołach Patriarchaty Kościołów orientalnych i asyryjskich Po soborze efeskim i chalcedońskim powstały niezależne patriarchaty Kościołów asyryjskich i orientalnych, których Kościół katolicki nie uznawał. Dodatkowo Kościoły te uważano za heretyckie. Oddzielili oni tytuł patriarchy od siedziby biskupstwa, wiążąc tę godność z przywództwem danego wyznania. Do dalszego rozmnożenia patriarchatów przyczyniło się powstawanie unickich katolickich Kościołów wschodnich.