Po rozłamie w kościele egipskim i syryjskim wywołanym herezją monofizytyzmu, w okresie od V do VII wieku, patriarchami Aleksandrii i Antiochii bywali na przemian monofizyci i melchici (katolicy). Po opanowaniu tych terenów przez Arabów ostatecznie ukształtowały się po dwie konkurencyjne, istniejące do dziś, linie patriarchów – melchicka i monofizycka (w Aleksandrii koptyjska, w Antiochii jakobicka). Prawosławny patriarcha Antiochii od 1343 rezyduje w Damaszku (Syria). Koptyjscy patriarchowie aleksandryjscy, rezydujący w Kairze, używają tytułu papieża, jaki we wczesnym chrześcijaństwie przyznawano wszystkim biskupom.
Patriarchaty unickie
Rozłam spowodowany przez monofizytów wstrząsnął patriarchatem Antiochii. Jednym z jego oddźwięków było oddzielenie się monoteletyckich maronitów, którzy nie chcieli unii ani z monofizytami, ani z prawosławnymi melchitami. Kościół maronicki ma oddzielnego patriarchę od 687. Rezydencja maronickiego „patriarchy Antiochii i całej Azji” mieściła się w różnych wioskach gór Libanu – Kfarhay (687–938), Akourah (938–1440), Wadi Kannoubine (1440–1823), Dimane (letnia) i Bkerke (zimowa) – od 1823.