Polskie mapy topograficzne jest artykułem przedstawiającym historię rozwoju polskich map topograficznych.
Mapy topograficzne w okresie przedrozbiorowym W okresie przedrozbiorowym polska kartografia topograficzna nie działała w państwowej strukturze organizacyjnej. Podobnie jak w innych krajach, mapy finansowano ze środków prywatnych. Mimo że niemożliwe jest precyzyjne wskazanie pierwszej polskiej mapy topograficznej, z całą pewnością wykonywano mapy wielkoskalowe już w drugiej połowie XVI w., a w pierwej połowie XVII w. ich liczba znacznie wzrosła. Dominowały plany miast, również mapy ich okolic, plany oblężeń, bitew i fortyfikacji polowych. Były wykonywane na potrzeby wojenne, podobnie jak znacznie powszechniejsze w tamtych czasach mapy średnio- i małoskalowe. Militarne znaczenie map doceniali królowie Stefan Batory i Władysław IV Waza. Podczas kampanii smoleńskiej w latach 1633–1634 Władysław IV miał do dyspozycji dwie mapy Smoleńska i okolic, które wykonał Jan Pleitner. Jedną w skali 1:5640 oraz drugą jej zgeneralizowaną wersję w skali około 1:32 000. Za jego czasów Fryderyk Getkant wykonał mapę Zatoki Puckiej z częścią Żuław i Półwyspu Helskiego w skali 1:110 000. Po zakończeniu panowania Władysława IV w 1648 r. nastał długi okres stagnacji kartografii na ziemiach polskich.