Szczególnie widoczne było to w czasach saskich, co wiązało się z kryzysem państwa. Dopiero pod koniec pierwszej połowy XVIII w. pojawiło się ożywienie umysłowe w tej dziedzinie. Jest to związane z działalnością Józefa A. Jabłonowskiego i koncepcją utworzenia szczegółowej mapy Polski. Nie została jednak opublikowana i znana jest jedynie z przekazów historycznych. W kolejnych latach, za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, został przygotowany projekt topograficznego kartowania kraju. Planowano też opracowanie dokładnej mapy według wzoru mapy Francji C.-F. Cassiniego. Realizację tych zamierzeń pokrzyżował III rozbiór Polski. Spośród niewielu opracowań tamtego okresu można wymienić mapę Starostwa Spiskiego 1:170 000 Franciszka F. Czakiego z 1760 r., a także mapy dwunastu z dziewiętnastu województw Rzeczypospolitej w skali 1:225 000, które opracował Karol Perthees. W 1775 r. powołano Korpus Inżynierów Koronnych, mający za zadanie wykonywanie map topograficznych. Zachowały się jedynie trzy z nich, w skali 1:42 000, z pogranicza austriackiego, powstałe w pierwszej połowie lat 90.