Dla potrzeb wykonywanej pracy, w 1953 na Wydziale Geodezyjnym Politechniki Warszawskiej zorganizowano szkolenie specjalistów w zakresie fotogrametrii, topografii i kartografii. Doprowadziło to w 1954 do przekształcenia Wydziału Geodezyjnego na Wydział Geodezji i Kartografii. Mapę 1:25 000 wykonywano różnymi metodami, zależnie od kartowanego obszaru.
Stosowano: zdjęcie topograficzne metodą kombinowaną, polegającą na opracowaniu sytuacji na fotomapach (uzyskanych z przetworzonych zdjęć lotniczych), a rzeźby drogą bezpośrednich pomiarów w terenie na stoliku topograficznym. Metodą tą opracowano pierworysy mapy dla terenów płaskich i falistych dla około 88% powierzchni kraju. metody stereofotogrametryczne, polegające na kameralnym opracowaniu mapy na przyrządach fotogrametrycznych w oparciu o zdjęcia lotnicze, a następnie na sprawdzeniu i uzupełnieniu treści mapy w terenie. Metody te stosowano dla obszarów podgórskich i górskich. aktualizację na podstawie zdjęć lotniczych istniejących arkuszy mapy 1:25 000 wraz z terenową weryfikacją. Dla zapewnienia wymaganej dokładności, fotomapy i pierworysy opracowywano w skali roboczej 1:20 000. W pracy wykorzystywano istniejące przedwojenne wydania polskie i niemieckie map 1:25 000, które pokrywały łącznie 60% terenu Polski.