Charakterystyka Nowej stacji Linia przechodząca przez Zaryń była początkowo linią jednotorową. Oprócz budynku stacyjnego będącego jednocześnie nastawnią zdecydowano także o wybudowaniu domów kolejarskich w sąsiedztwie stacji. Sam budynek stacyjny zbudowany został według projektu A.Kozaka oznaczonego jako „Typ II Herby – Inowrocław”. Budynki według tego typu zostały wybudowane niemal na całym w/w odcinku. W Zaryniu ulokowano także hydrofornię której zadaniem było dostarczanie wody do parowozów. Było to jak na ówczesne czasy dość nowatorskie rozwiązanie, zwłaszcza że podobna hydrofornia powstała jedynie w Kłudnej, natomiast w pozostałej części magistrali stosowano tradycyjne wieże ciśnień. Budynek hydroforni był z zewnątrz częściowo obsypany ziemią przy czym obsługiwał on trzy żurawie czerpiąc wodę z źródeł studni artezyjskich.
Pierwsze przewozy oraz lata późniejsze Pierwsze pociągi pasażerskie pojawiły się w Zaryniu pojawiły się tuż po otwarciu stacji w roku 1933. Były to relacje Tarnowskie Góry – Gdynia oraz Karsznice – Inowrocław. Z czasem relacji przybywało i jeszcze przed wybuchem II wojny światowej z Zarynia można się było dostać m.in. do Częstochowy oraz Poznania.