Małgorzata Babenberg, niem. Margarete von Babenberg, czes. Markéta Babenberská (ur. 1204 lub 1205 r. zm. 29 października 1266 r. na zamku Krumau am Kamp), córka księcia Austrii Leopolda VI Sławnego, żona Henryka VII Hohenstaufa, a następnie króla Czech Przemysła Ottokara II.

Pochodzenie i pierwsze małżeństwo Małgorzata była najstarszą córką księcia Austrii - Leopolda VI Babenberga oraz księżniczki bizantyjskiej – Teodory Angeliny. Miała trzech braci: Leopolda, Henryka i Fryderyka oraz trzy siostry: Agnieszkę, Konstancję i Gertrudę.

Około 1221 została zaręczona z królem angielskim Henrykiem III, ale małżeństwo nie doszło do skutku. W dniu 29 listopada 1225 poślubiła króla rzymskiego Henryka VII Hohenstaufa, syna cesarza Fryderyka II. 28 marca 1227 r. została w Akwizgranie koronowana na królową rzymską. Zapewne jeszcze przed 1231 r. została matką dwóch synów: Henryka (zm. w latach 1242–1245) i Fryderyka (zm. 1251 r.), którzy zmarli w młodym wieku. Po uwięzieniu męża przez cesarza Fryderyka II w 1235 mieszkała w nieznanym miejscu. Po owdowieniu w 1242 zamieszkała w klasztorze dominikanek w Trewirze, a następnie od 1244 w klasztorze cysterek w Würzburgu. 8 września 1243 r.