W 1765 na terenie miasta zamieszkiwało 506 osób wyznających judaizm, a cała pilicka gmina wyznaniowa żydowska skupiała 651 członków. W 1787 Pilica liczyła 274 Żydów, co stanowiło 24,4% społeczności miasta, natomiast w 1789 było to 366 osób (27,9% ogółu ludności).
Według informacji z 1790 w Pilicy działalność prowadziła szkoła żydowska. W 1791 Żydzi stanowili właścicieli 28 z 38 domów mieszkalnych zlokalizowanych przy Rynku. W 1819 istniały tu cztery sklepy prowadzone przez Żydów.
W 1821 w mieście było 1278 Żydów na 2572 mieszkańców, co stanowiło odsetek 49,7%. Do 1822 przedstawiciele tej społeczności objęli prawie wszystkie domy przy Rynku, a do chrześcijan należał wówczas tylko jeden z nich. Według statystyki z 1827 liczba mieszkańców narodowości żydowskiej spadła do 1096 osób, co wynosiło 38,3% ogółu ludności. Pomimo tego do 1829 praktycznie cała działalność handlowa i rzemieślnicza w mieście prowadzona była Żydów.
W 1834 komisja Województwa Krakowskiego wydała zakaz dalszego prowadzenia pochówków na terenie cmentarza żydowskiego przy ul. Klasztornej. W 1837 pozyskane zostało jednak zezwolenie na jego powiększenie, co spotkało się z protestem ze strony miejscowego proboszcza katolickiego.